Po miesiącach badań i leczenia przyszedł czas na rehabilitację. Kruszynka potrzebuje wsparcia

Aktualizacja 22.06.2026

🐾 Kiedy trafiła pod naszą opiekę, była maleńką, bezbronną kuleczką, dlatego dostała imię Kruszynka. Wtedy byliśmy przekonani, że wyrośnie z niej drobna suczka. Życie szybko pokazało nam jednak, że nasza Kruszynka ma własny plan – dziś wyrasta na dużą, piękną i niezwykle dzielną dziewczynę. ❤️

Za nami długie miesiące walki o jej zdrowie. Od samego początku robiliśmy wszystko, aby dać jej szansę na jak najlepsze życie. Najpierw konieczne były szczepienia, a następnie kolejne dawki, aby mogła bezpiecznie trafić do lekarzy specjalistów. Dopiero wtedy rozpoczęła się długa droga konsultacji, badań i wizyt u okulistów.

Niestety, po wielu konsultacjach z lekarzami okulistami, licznych kontrolach oraz kolejnych badaniach i ocenie USG otrzymaliśmy ostateczną diagnozę. Lekarze potwierdzili, że oczka Kruszynki nie wykształciły się prawidłowo i nie ma już możliwości, aby ich rozwój przebiegał dalej. Oznacza to, że Kruszynka nie będzie widzieć.

W trosce o jej zdrowie została podjęta decyzja o wykonaniu zabiegu enukleacji, czyli usunięcia niewykształconych gałek ocznych. Jednocześnie wiedzieliśmy, że w niedalekiej przyszłości Kruszynkę czeka również zabieg sterylizacji. Dlatego, kierując się przede wszystkim jej dobrem, zdecydowaliśmy się nieco dłużej poczekać, aby oba zabiegi mogły zostać wykonane podczas jednego znieczulenia. Dzięki temu nie musiała przechodzić przez dwie osobne narkozy i związane z nimi dodatkowe obciążenie organizmu oraz stres.

Dziś Kruszynka jest już po wszystkich zabiegach i rozpoczyna kolejny, bardzo ważny etap swojej drogi.

Obecnie przebywa w specjalistycznym ośrodku rehabilitacyjnym, gdzie będzie uczyła się życia na nowo jako niewidomy pies. To miejsce ma pomóc jej nabrać pewności siebie, nauczyć się funkcjonowania w nowej rzeczywistości i przygotować ją do dalszego życia.

Niestety, pobyt w takim ośrodku wiąże się z wysokimi kosztami, które musimy pokryć. Nie mamy jednak innego wyjścia – chcemy zrobić wszystko, aby Kruszynka otrzymała najlepszą możliwą opiekę i wsparcie na tym etapie.

Przez ostatnie miesiące środki, które udało nam się zgromadzić na jej leczenie, zostały całkowicie wykorzystane. Szczepienia, konsultacje specjalistyczne, liczne badania, diagnostyka, dojazdy do lekarzy, zabieg enukleacji oraz sterylizacja pochłonęły ogromne środki finansowe. Teraz przed nami prawdopodobnie ostatni etap związany z kosztami leczenia i przygotowania Kruszynki do samodzielnego funkcjonowania.

Jeżeli wszystko będzie przebiegało zgodnie z planem, za około miesiąc Kruszynka wróci do naszego ośrodka. Wtedy rozpoczniemy kolejny rozdział – poszukiwanie dla niej kochającego domu adopcyjnego, w którym będzie mogła rozpocząć nowe życie.

Patrząc na nią dzisiaj, trudno uwierzyć, że to ta sama maleńka Kruszynka, która kiedyś mieściła się na rękach. Mimo wszystkich przeciwności losu wyrosła na silną, odważną i pełną życia suczkę, która każdego dnia udowadnia, że ograniczenia nie definiują tego, kim jesteśmy. ❤️🐾

Dziękujemy wszystkim, którzy byli z Kruszynką od początku tej drogi, wspierali ją i pomagali nam walczyć o jej zdrowie. Przed nami jeszcze ostatni etap i mamy nadzieję, że dzięki Wam uda nam się go wspólnie przejść. ❤️🐾

👉 Jeśli chcielibyście wesprzeć pobyt Kruszynki w ośrodku rehabilitacyjnym, będziemy ogromnie wdzięczni za każdą pomoc. Dzięki Wam może otrzymać szansę na jak najlepszy start w nowe życie. 🐾❤️

1. Otwórz aplikację mobilną swojego banku, kliknij w ikonę BLIK i wybierz Przelew na telefon
2. Wpisz numer telefonu naszej fundacji
   882 088 834
3. Podaj kwotę wsparcia, potwierdź dane i zaakceptuj mobilną autoryzacją

Człowiek potrafi być wszystkim.

Opiekunem… albo wyrokiem.

Ta historia zaczyna się od decyzji.

Nie od przypadku.

Nie od nieszczęścia.

Od decyzji człowieka.

Mała, bezbronna sunia — niewidząca, zagubiona, całkowicie zależna od kogoś, komu ufała — została potraktowana jak rzecz. Jak coś, co przestało działać tak, jak powinno.

Bo nie widzi.

Bo „jest problemem”.

Bo „tak będzie łatwiej”.

I właśnie tak wygląda najcichsze okrucieństwo.

Nie krzyczy.

Nie zostawia śladów.

Po prostu… wyrzuca.

Jak zepsuty przedmiot.

Zostawiona niemal w centrum miasta, w miejscu pełnym ludzi, a jednak kompletnie sama. Ona nie widziała, gdzie jest. Nie wiedziała, dokąd iść. Nie rozumiała, dlaczego nagle zniknęły ręce, które znała.

Ale jedno wiedziała na pewno — że czeka.

Bo zwierzęta zawsze czekają.

Nawet na tych, którzy je zawiedli.

I to jest w tym wszystkim najtrudniejsze do zrozumienia…

że mimo bólu, mimo strachu, mimo porzucenia — one nadal kochają.

Bezwarunkowo.

Do końca.

Została znaleziona w stanie, który łamie serce.

Mała, krucha istota, która nie widzi świata, ale wciąż próbuje w nim być.

Dziś jest już bezpieczna. Trafiła do kliniki, gdzie po raz pierwszy ktoś spojrzał na nią nie jak na problem — ale jak na życie, które ma znaczenie.

Dostała jedzenie. Ciepło. Dotyk.

To, co powinno być dla niej oczywistością od samego początku.

Ale przed nią wciąż długa droga.

Nie wiemy jeszcze, czy jej wzrok można uratować.

Nie wiemy, czy kiedykolwiek zobaczy świat.

Ale wiemy jedno — zasługuje na to, żeby spróbować.

Na ten moment nie możemy jeszcze zabrać jej do specjalistów — choć bardzo byśmy chcieli zrobić to natychmiast.

Została niedawno zaszczepiona, a jej organizm jest jeszcze zbyt słaby, by narażać ją na kontakt z innymi zwierzętami i potencjalnymi chorobami.

Każda wizyta w obcym dla niej środowisku, nawet w klinice, to realne zagrożenie — wirusy, infekcje, których jej małe, wyniszczone ciało mogłoby nie udźwignąć.

Nie chcemy ryzykować.

Nie chcemy, żeby stało jej się coś jeszcze.

Dlatego musimy poczekać.

Dać jej czas, by się wzmocniła.

To bardzo nas ogranicza… ale robimy to tylko dlatego, że jej bezpieczeństwo jest najważniejsze.

I tutaj potrzebujemy Was.

Dziewczyna zostanie w obecnym miejscu, gdzie będzie dochodziła do siebie — tam, gdzie będzie mogła być dzieckiem, a nie „problemem”.

Będzie otoczona opieką i wsparciem — dostanie to, czego teraz najbardziej potrzebuje: odpowiednie suplementy, dobrą, wartościową karmę i wszystko, co pomoże jej małemu organizmowi wrócić do sił.

Bo świat nie musi być dla niej miejscem, które ją odrzuciło.

Może być też miejscem, które ją uratowało.

To od nas wszystkich zależy, którą historię zapamięta.

Czy tę, w której została wyrzucona…

czy tę, w której ktoś się zatrzymał i powiedział: „nie jesteś sama”.

Ona nie widzi świata.

Ale czuje.

Czuje dobro.

Czuje obecność.

Czuje miłość.

Dajmy jej szansę poczuć, że człowiek potrafi być dobry.

Każda wpłata to coś więcej niż pomoc.

To dowód, że nie wszyscy odwracają wzrok.

Nie zmienimy tego, co ją spotkało.

Ale możemy sprawić, że to nie będzie koniec tej historii.

Prosimy — pomóżcie jej uwierzyć, że człowiek to nie tylko ból. ❤️